متأسفانه اینترنت هم نیست با دوستان در ارتباط باشیم.

حداقل ببینیم کی آنلاینه، کی نیست، به کی پیام بدیم.

با کی حرف بزنیم.

به معنای واقعی کلمه با یک سری اتفاقات و حواشی و حرف و حدیث ها، پرت شدم به گذشته های نچندان دور...

و یکسری خاطرات نه چندان خوب برام مرور و تداعی شد که نباید.

و در نهایت این شد که رسیدم به این نقطه که دلم از دنیا پره.

فقط می توانم نفرین کنم (اینم یه نوع دعاست به نوبه ی خودش و در واقع دعای منفیه) که خدا باعث و بانیشو لعنت کنه.

😭😭😭